W kilkuset przykazaniach, które obowiązywały wyznawców judaizmu, nie ławo było się odnaleźć i zrozumieć ich sens. Często trudno było nawet je ze sobą połączyć. Przykazania cytowane przez Jezusa pochodzą z Księgi Powtórzonego Prawa i Księgi Wyjścia. Do czasów Chrystusa nikt ich ze sobą nie łączył. Dzięki Niemu miłość Boga i bliźniego stała się nie tylko streszczeniem całej ewangelii i chrześcijaństwa. Jezus zaznaczał, że na tych prawach opiera się także Stary Testament. Jak często zastanawiamy się, co znaczy kochać Boga całym sercem, duszą i umysłem? Jak wcielamy w życie to polecenie? Miłość to nie puste deklaracje; to nade wszystko pragnienie bycia i jedności z tym, kogo kochamy, to współodczuwanie i chęć nieustannego wzajemnego poznawania się. Miłość to relacja, bycie w dialogu, to zaufanie i czerpanie radości ze wspólnego przebywania. Czy to wszystko dotyczy naszej więzi z Bogiem? Miłość bliźniego ma z kolei źródła w miłości do siebie samego. Wymaga rozwagi, zaufania, mądrości i otwartości. W miłości nie są najważniejsze emocje, ale nasza wola i decyzje, by w niej trwać, dbać o nią i ją rozwijać. Miłość do Boga i człowieka musi być podtrzymywana i pielęgnowana. Tylko wtedy będzie dojrzewała i piękniała.