Scena chrztu Jezusa w Jordanie to jedno z najbardziej poruszających wydarzeń Ewangelii. Syn Boży staje w szeregu grzeszników, prosząc Jana o chrzest. Nie dlatego, że potrzebuje oczyszczenia, lecz dlatego, że chce w pełni solidaryzować się z ludźmi. Wchodzi w nasze człowieczeństwo nie tylko przez wcielenie, ale i przez pokorne zanurzenie w wodach, które niosą ciężar ludzkich win. To moment objawienia: otwarte niebo, Duch pod postacią jakby gołębicy i głos Ojca – „Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.”
To wydarzenie mówi o tożsamości i misji każdego z nas. Tak jak Jezus, i my w chrzcie zostaliśmy nazwani umiłowanymi dziećmi Boga. To nie jest tytuł honorowy, ale powołanie do życia w bliskości z Ojcem, w mocy Ducha. Chrystus, przyjmując chrzest, uświęca wody świata – czyni z nich znak nowego stworzenia.
Bóg nie przemawia z nieba, by nas onieśmielić, lecz by nas przygarnąć. W Jego słowach kryje się czułość i zaproszenie: „Ty też jesteś moim umiłowanym dzieckiem”. Każda modlitwa, każda Eucharystia, każda chwila pokory to powrót nad Jordan – do miejsca, gdzie wszystko się zaczęło.
Modlitwa:
Jezu, który przyjąłeś chrzest, aby być blisko mnie,
zanurz dziś moje serce w Twojej miłości.
Niech Twój Duch odnawia we mnie łaskę chrztu,
aby każdy dzień był nowym „tak” wypowiedzianym Ojcu.
Naucz mnie rozpoznawać Jego głos –
pełen pokoju, który mówi: „Jesteś mój, umiłowany.” Amen.